ارز دیجیتال

ارز دیجیتال (Cryptocurrency) نوع خاصی از پول دیجیتال است که بر پایه علم رمز نگاری به وجود آمده است. بلاک چین قابلیت های اساسی مثل غیرمتمرکز بودن، شفافیت و تغییرناپذیر بودن را دراختیار ارز های دیجیتال قرار می دهد. ماهیت غیرمتمرکز ارزهای دیجیتال به این معنی است که هیچ نهاد، گروه یا سازمانی آن ها را کنترل نمی کند. به این معنی که مرکزی برای تولید این پول وجود ندارد. ارز های دیجیتال مانند بیت کوین و اتریوم به عنوان «ارز های غیرمتمرکز دیجیتال» شناخته می شوند.

رمزارزها و ارزهای مجازی هر دو از نمونه های ارزهای دیجیتال هستند. اما هر ارز دیجیتالی، ارز مجازی نیست. پول های دیجیتال مثل پول های فیزیکی، برای خرید کالا و خدمات مورد استفاده قرار می گیرند. اما می توانند به استفاده در مجامع خاص نیز محدود شوند. مثلاً می توان یک پول مجازی مخصوص یک بازی یا شبکه اجتماعی داشت.

به زبان ساده می توان گفت ارز دیجیتال یعنی پولی که در فضای اینترنتی مورد استفاده قرار می گیرد. این پول ظاهر فیزیکی و قابل لمسی ندارند؛ یعنی وجود خارجی ندارد. اما بسیاری از ویژگی های پول فیزیکی را دارد. ارز دیجیتال با عنوان های دیگری از جمله ارز دیجیتال کنترل نشده، کریپتوکارنسی، ارز رمزنگاری شده، ارز رمز، رمز ارز یا CryptoCurrency  نیز شناخته می شود.

ارز دیجیتال

انتقال ارز دیجیتال

کریپتوکارنسی ها را می توان به طور مستقیم و بدون دخالت هیچ واسطه‌ای در اینترنت به شخص دیگری ارسال کرد. یعنی افراد برای انتقال ارزهای دیجیتال به یکدیگر نیازی به افتتاح حساب بانکی، استفاده از خدمات بانک ها یا هر سازمان واسطه‌ دیگری نخواهید داشت. این ارز ها با امنیت بالایی رمزنگاری می شوند و هدف از تولید آنها کاهش تقلب و کلاهبرداری است. رمزنگاری این ارزهای دیجیتال به گونه ای است که هیچ نهاد، سازمان و دولتی نمی تواند آنها را تحت نظارت و کنترل خود دربیاورد.

استفاده از رمز ارز ها

رمز ارزها مانند ریال و دلار پول هایی هستند که با ساز و کار مختلفی به وجود آمده و توزیع می شوند. فرایند خلق برخی از این ارز های دیجیتال مانند بیت کوین با ماینینگ انجام می شود. برای تعدادی دیگر از آن ها، تمامی سکه ها یا توکن ها از قبل به صورت استخراج شده در شبکه قرار می گیرند.

محل ساخته شدن ارز های دیجیتال را فناوری قدرتمند دفتر کل توزیع شده است. یکی از محصولات مهم این فناوری، فناوری بلاک چین است. بیشتر ارز های دیجیتال از بلاک چین های عمومی استفاده می کنند. بلاک چین قابلیت مشاهده تمامی تراکنش ها را برای تمام افراد فراهم کرده است. یعنی هم افرادی که درون شبکه حضور دارند و هم افراد خارج از شبکه می توانند تمام معاملات را مشاهده نمایند.

یکی از مهم ترین نکات ارز دیجیتال، محدود نبودن آن به مکان خاص است. به این معنا که از هر نقطه از جهان می توان با ارز دیجیتال تراکنش انجام داد. ارز های دیجیتال، الکترونیکی هستند. یعنی مبنای آنها صفر و یک است و همینگونه ذخیره و منتقل می شوند.

استفاده از رمز ارز ها یا ارز دیجیتال

تاریخچه ارز دیجیتال

در اواخر دهه ۹۰ میلادی، فردی به نام دیوید شام، شرکت دیجی کش را تاسیس کرد. این شروعی برای تولید ارز دیجیتال بود. دیوید شام در سال ۱۹۸۳، یک نوع پول دیجیتال بر اساس رمز نگاری اختراع کرد. نام این پول دیجیتال را “ای کش” گذاشت. شاوم در سال ۱۹۹۵ یک پول دیجیتال دیگر به نام “دیجی کش” تولید کرد. روش رمزنگاری آن بطوری بود که نه بانکی که پول در آن حفظ می شد، نه دولت و نه هیچ شخص ثالثی قادر به رهگیری تراکنش های مالی نبودند. دیجی کش با استفاده از علم رمز نگاری ساخته شده بود. شرکت دیجی کش بستری برای بانک ها فراهم کرده بود که به وسیله آن قابلیت انتقال ارزش به صورت الکترونیکی فراهم شود.

پیدایش ای-گلد

ای-گلد (E-Gold) طلای دیجیتالی است که پشتوانه طلا داشت و به آسانی قابل انتقال به افراد مختلف بود. این طلای دیجیتال در اوایل دهه ۲۰۰۰ با شعار ” یک پول جهانی ” ساخته شد.

داگلاس جکسون (Douglas Jackson) یک انکولوژیست است که طرفدار سیستم پشتوانه طلا یا به اصطلاح استاندارد طلا بود. او در سال ۱۹۹۶ یک سیستم پرداخت با پشتوانه طلا ایجاد کرد. این سیستم را ای گلد نامگذاری کردند. کاربران ای گلد از سرتاسر جهان بودند. آنها می توانستند پرداخت های الکترونیکی خود را به صورت خصوصی و آنی انجام دهند.

یکی از پول های دیجیتال مطرح دیگر لیبرتی رزرو (Liberty Reserve) بود که در سال ۲۰۰۶ به وجود آمد. این سرویس به کاربران اجازه می داد تا پول دلار یا یوروی خود را به لیبرتی رزرو تبدیل کنند. سپس می توانستند آن را آزادانه با کارمزد ۱٪ بین یکدیگر رد و بدل کنند. هر دوی این سرویس ها متمرکز بوده و برای استفاده در پولشویی شهرت داشتند. همین امر سبب شد تا دولت آمریکا هر دو سرویس را تعطیل کند. این موضوع باعث شد علاقه به استفاده مجدد از پول های دیجیتال افزایش پیدا کند.

تاریخچه ارز دیجیتال

دیگر پول های دیجیتال

در سال ۲۰۰۹، بیت کوین تازه شروع به کار کرده بود که ای گلد با قانون گذاران به مشکل خورد. قبل از ظهور بیت کوین، ای گلد انقلابی در پول های دیجیتال به پا کرده بود. بسیاری به تقلید از جکسون، شروع به تولید پول دیجیتال خود کردند. بعد از ای گلد ارز هایی همچون گلد مانی (GoldMoney)، ای بولیون (eBullion)، اُ اِس گلد (OSGold)، اینت گلد (INTGold)، پکونیکس (Pecunix)، وان ام دی سی (۱mdc) و مانند اینها به وجود آمدند. این ارز ها در صد ها صرافی طلای دیجیتال در تمام جهان مبادله می شدند. این صنعت دارای اتحادیه تجاری مخصوص به نام انجمن جهانی ارز دیجیتال (GDCA) و مجله مخصوص به نام دی جی سی مگزین (DGC Magazine) بود.

در حال حاضر بیش از دو هزار ارز دیجیتال در سراسر جهان وجود دارد. این ارز ها در صرافی های بین المللی مورد معامله قرار می گیرند.

بلاک چین

بلاک چین یک نوع سیستم ثبت اطلاعات و گزارش است. این سیستم اطلاعات ذخیره شده را بین تمام اعضای شبکه به اشتراک می گذارد. با استفاده از رمزنگاری و توزیع داده ها، امکان هک، حذف و دستکاری اطلاعات ثبت شده، تقریباً از بین می رود.

معمولا برای انجام تراکنش های مالی از یک واسطه مثل بانک استفاده می کنیم. با آمدن بلاک چین واسطه ها حذف شدند و خریداران و فروشندگان ارز دیجیتال می توانند به صورت مستقیم با هم در ارتباط باشند. به این ترتیب نیاز به یک شخص ثالث به عنوان واسطه از بین رفت. این شکل از تراکنش را «همتا به همتا» می نامند.

بلاک چین ارز دیجیتال

بلاک چین ارز دیجیتال

بلاک چین با استفاده از علم رمزنگاری باعث ایجاد امنیت درتبادلات و خرید و فروش ارز دیجیتال شده است. سیستم های بانکی در یک موقعیت مشخص و متمرکز عمل می کنند. اما بلاک چین ها در یک مرکز داده کاملا غیر متمرکز قرار دارند که در سر تا سر جهان پخش شده اند. به این مرکزداده که محل نگهداری بلاک چین هاست به اصطلاح ” دفتر کل توزیع شده ” می گویند. این دفتر کل برای همه اعضای شبکه و با جزئیات در دسترس است. در این دفتر کل تمام حساب و کتاب ها برای همه به صورت شفاف وجود دارد. این شبکه در واقع زنجیره‌ای از رایانه هایی است که صحت و درستی معاملات انجام شده بین شما و طرف مقابل تان را تایید می کنند. پس از تایید تراکنش، آن را به بلاک چین اضافه می کنند.

بلاک چین چیست ؟ (BlockChain)

واژه بلاک چین (Blockchain) ترکیبی از دو کلمه بلوک (Block) و زنجیره (Chain) به معنای زنجیره بلوک است. این فناوری در حقیقت زنجیره‌ای از بلوک ها است. در هر بلاک، هر نوع اطلاعاتی می تواند ثبت شود؛ از جرم و جنایت های یک فرد تا جزئیات تراکنش های یک شبکه پولی مانند ارز دیجیتال بیت کوین. این اطلاعات در بلاک ها ثبت می شوند و بلاک ها با هم به صورت زنجیره‌ای مرتبط می شوند. این زنجیره، بلاک چین را تشکیل می دهد.

اضافه شدن بلوک به بلاک چین

کاربرد های بلاکچین در ارز دیجیتال

بیت کوین مشهورترین نمونه عملی بلاکچین است. بیت کوین یک ارز دیجیتال است و یک روش غیرمتمرکز برای مبادله ارز های رمزپایه را بدون هزینه های معاملاتی و هک مبادلات ایجاد می کند. یکی دیگر از کاربرد های بلاکچین، آسان کردن حتی کوچکترین معاملات قابل تصور است. معاملات بلاکچین نظیر به نظیر یا همتا به همتا است. به این معنا که انتقال وجوه از یک مکان به مکان دیگر به صورت رایگان انجام می شود. به عبارت ساده تر، اگر کیف پول مجازی دارید و دوستتان نیز یک کیف پول دارد، می توانید بیت کوین خود را به صورت فوری و رایگان با سکه دیگری مبادله کنید.

عناصر تشکیل دهنده بلوک ها

“بلوک” ها در بلاک چین از تکه های دیجیتالی حاوی اطلاعات تشکیل شده اند. این بلوک ها دارای سه بخش هستند:

  1. اطلاعات مربوط به تراکنش ها مثل تاریخ، زمان و مبلغ دلار(ریال) آخرین خرید شما در بلوک ها ذخیره می شوند.
  2. بلوک ها اطلاعات مربوط به شخصی که در تراکنش‌ شرکت می کند را ذخیره می کند. ذخیره اطلاعات شخص در بلوک به اینگونه است که بجای استفاده از نام حقیقی شما، خرید شما بدون هر گونه اطلاعات هویتی و با استفاده از یک امضای دیجیتالی منحصر به فرد ثبت می شود؛ چیزی شبیه به یک نام کاربری.
  3. هر بلوک از دیگر بلوک ها متمایز است. برای این تمایز داشتن، کد منحصر به فردی به نام هش (Hash) به بلوک داده می شود. هر بلوک با ذخیره کردن هش در از دیگر بلوک ها متمایز می شود. با استفاده از هش می توانیم هر بلوک را از دیگری متمایز سازیم.
کاربرد های بلاکچین در ارز دیجیتال

اضافه شدن بلوک به بلاک چین

برای اینکه یک بلوک به بلاک چین یا زنجیره بلوک اضافه شود، به چهار چیز نیاز داریم:

  1.  ‌تراکنشی باید انجام شود.
  2. تراکنش باید تایید شود.
  3. این ‌تراکنش باید در یک بلوک ذخیره شود.
  4. یک کد شناسایی منحصر به فرد به نام هش باید به بلوک تعلق بگیرد.

در بسیاری از موارد یک بلوک هزاران معامله را به صورت گروهی در می‌آورد. از این رو تراکنش شما همراه با اطلاعات معاملات کاربر های دیگر به صورت پکیج در می آید.

در سایر اطلاعات اسناد یا پرونده های عمومی مانند کمیسیون بورس اوراق بهادار، ویکی پدیا و حتی کتابخانه محلی شما، شخصی مسئول بررسی اطلاعات جدید وارد شده است. اما در بلاک چین این امر بر عهده شبکه ای از کامپیوتر هاست.

بلوک بعد از گرفتن هش اختصاصی به بلاک چین اضافه می شود. وقتی بلوک جدید به زنجیره بلوک اضافه شود، در دسترس عموم قرار می گیرد. در نتیجه همه، حتی شما، می توانید آن را مشاهده کنید.

هر بلوک در بلاک چین بیت کوین می تواند تا سقف ۱مگابایت داده را ذخیره کند. با توجه به سایز تراکنش ها، یک بلوک به تنهایی می تواند تا چند هزار تراکنش را در خود جای دهد.

بلاک چین ارز دیجیتال چیست

غیر قابل هک بودن بلاک چین

جعل و هک فناوری بلاک چین، تقریبا غیرممکن است. به عنوان مثال فرض کنید دو نفر می خواهند از طریق اینترنت با هم معامله ای را انجام دهند. هر کدام از آنها یک کلید خصوصی و یک کلید عمومی دارند. هدف اصلی این مولفه از فناوری بلاک چین، ایجاد یک مرجع هویت دیجیتالی ایمن است که بر اساس ترکیبی از کلید های رمزنگاری شده عمومی و خصوصی ایجاد می شود. این هویت مطمئن جز اصلی تکنولوژی فناوری بلاک چینمحسوب می شود.

کلید های عمومی و خصوصی، هر دو با هم، یک امضای دیجیتالی را به وجود می آورند. این امضای دیجیتالی ابزاری مفید برای صدور و کنترل مالکیت محسوب می شود. کنترل مالکیت باعث ایمن سازی روابط دیجیتالی شده است و مسئله احراز هویت را حل کرده است. اما این کافی نیست. برای کارآمدی بیشتر، کنترل مالکیت باید با ابزاری جهت تایید تراکنش ها و مجوزها ترکیب شود. این کار را با یک شبکه توزیع در فناوری بلاک چین آغاز می کنند.

ویژگی های بلاکچین

  • بلاک چین غیرمتمرکز است. یعنی همه در آن مشارکت دارند و کار خود را پیش می برند. 
  • اطلاعات و داده ها در بلاکچین به صورت رمزنگاری ذخیره می شوند.
  • بلاک چین غیر قابل تغییر است؛ یعنی داده های ثبت شده در آن تغییر نمی کنند. 
  • بلاکچین بسیار ایمن است و احتمال هک شدن این فناوری بسیار کم است.
  • بلاکچین واسطه ها را از بین برده است. معاملات دیجیتالی روی این شبکه بصورت همتا به همتا و میان افراد بطور مستقیم انجام می شود.
ویژگی های بلاکچین

مزایا فناوری بلاک چین

فناوری بلاک چین و کاربرد هایش نامحدود و بی نظیر است. بلاک چین تقریبا می تواند در هر چیزی که تراکنش پذیر باشد از جمله نقل و انتقال پول، ارز دیجیتال، کالا یا املاک کاربرد داشته باشد. بلاک چین بزرگترین مانع کلاهبردارن است. زیرا هر نوع معامله صورت گرفته با تمام جزییات آن در دفتر کل ثبت می شود و همه افراد معامله می توانند به این جزییات دسترسی داشته باشند. از دیگر مزایای بلاکچین می توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • فناوری شفاف
  • غیر متمرکز بودن باعث سخت تر شدن دستکاری اطلاعات می شود.
  • تراکنش ها و معاملات ایمن، اختصاصی و کارآمد هستند.
  • با حذف نیروی انسانی باعث بالا رفتن دقت در عملکرد روند تایید می شود.
  • حذف واسط یا شخص ثالت در روند تایید باعث کاهش هزینه ها می شود.

معایب فناوری بلاک چین

  • قابل هک شدن.
  • تراکنش های پایین بر ثانیه.
  • فناوری مرتبط با ماینینگ (استخراج) ارز دیجیتال بیت کوین هزینه بالایی دارد.
  • تاریخچه استفاده در فعالیت های غیرقانونی بسیار مورد استفاده قرار می گیرد.
انواع ارز دیجیتال

انواع ارز دیجیتال

این روزها که اوضاع ارزهای دیجیتال مطلوب است، نیاز به شناخت و کسب آگاهی در مورد ارز های دیجیتال بیش از هر زمانی است. ارز های دیجیتال کاربرد های فراوانی دارند. بانک ها، موسسات مالی، دولت ها و سرمایه گذاران زودتر از باقی افراد، متوجه این ارزها شدند. آنها هم اهمیت و ظرفیت ارز دیجیتال را متوجه شدند و هم کمی دل نگرانی و ترس پیدا کردند.

ارز های دیجیتال ویژگی ها و مزیت های زیادی نسبت به سایر ارز های موجود در بازار واقعی دارند. همین موضوع باعث شده  تا این نوع رمز ارز ها مورد توجه روز افزون قرار گیرند. از جمله ویژگی های بارز این نوع ارز ها حذف واسطه ها، کاهش حداکثری هزینه ها، تامین امنیت بسیار بالا، ناشناس بودن هویت دو طرف معامله و غیر ممکن بودن انجام تقلب و کلاهبرداری در انجام معاملات به وسیله آنها می باشد .

اولین ارز دیجیتال معرفی شده به بازار بیت کوین است. این کریپتوکارنسی از سال ۲۰۱۸ و پس از افزایش قیمت ناگهانی که در آن رخ داد توجه بسیار زیادی را به خود جلب کرد. به طوری که لقب پادشاه ارز های دیجیتال را به خود گرفته است. پس از آن سایر ارز های دیجیتال نیز وارد بازار شدند.

ارز دیجیتال بیت کوین Bitcoin

بیت کوین Bitcoin

بیت کوین از اولین نسل‌های ارزهای دیجیتال به شما می رود و هیچکس نمی داند که سازنده آن کیست. بیشتر ارزهای دیجیتال در سکوت تولید می شوند. گفته می شود که سازنده بیت کوین، فردی به نام ساتوشی ناکوموتو (Satoshi Nakomoto) است. دقیقا مشخص نیست که ساتوشی ناکوموتو واقعا یک فرد است یا گروهی از افراد تحت این نام که اقدام به تولید bitcoin کرده اند.

بعد از اینکه رمزارز بیت کوین اختراع شد، دیگر خبری از ساتوشی ناکاموتو نیست. بعد از این کریپتوکارنسی، رمزارزهای متفاوت دیگری مانند لایت کوین، اتر و… هم به دنیا معرفی شدند. بیت کوین در اصطلاح به پادشاه ارز ها معروف است.

بیت کوین ترکیبی از خلاقیت، پشت سر گذاشتن موانع قانونی و کنار زدن واسطه ها در امور مالی و بانکی مختلف است. همچنین معاملات مالی را در سطح بین‌المللی ممکن کرده است. همین موضوع باعث شد در مدت کوتاهی توجه زیادی را به سمت خود جلب کند. با این اوصاف بیت کوین به بزرگترین و مورد قبول ترین ارز دیجیتال تبدیل شد. بیت کوین در بستر شبکه بلاک چین فعالیت می کند که یک شبکه غیرمتمرکز است.

کشور چین بیشترین تولید کننده سخت افزار های استخراج بیت کوین است. به همین علت تقریبا همه استخرهای اصلی استخراج بیت کوین در چین هستند.

ارز دیجیتال اتریوم Ethereum

اتریوم Ethereum

اتریوم (Ethereum)، نسل دوم ارز های دیجیتال است. این رمزارز جدید، با هدف هوشمند سازی فرآیند ها و ایجاد فضایی برای اجرای برنامه های غیر متمرکز و خودکار ایجاد شد. اتریوم در تاریخ ۳۰ جولای ۲۰۱۵ و به سرپرستی جوان ۲۳ ساله روسی، «ویتالیک بوترین» پا به عرصه ارزهای دیجیتال گذاشت.

اتریوم یک زیرساخت آزاد مبتنی بر فناوری بلاک چین است که می توان روی آن برنامه های کامپیوتری غیرمتمرکز را اجرا کرد. غیرمتمرکز بودن اتریوم یعنی این سیستم به تنهایی متعلق به هیچکس نیست و آن را یک یا چند شخص خاص کنترل نمی کنند. همه می توانند مالک این شبکه باشند و همه می توانند در کنترل آن نقش داشته باشند. پس از پیاده سازی یک برنامه روی شبکه اتریوم، این برنامه دیگر قابل توقف و دستکاری نیست، حتی اگر خود خالق آن بخواهد. این موضوع بخاطر ساختار تزیع شده و غیرمتمرکز اتریوم است.

اتر Ether

ارز دیجیتال شبکه اتریوم، اتر (Ether) نام دارد و واحد اختصاری آن ETH است. اتر واحد پولی شبکه اتریوم است و برای پرداخت هزینه ها و کارمزد ها در شبکه اتریوم مورد استفاده قرار می گیرد. اتر یک دارایی دیجیتال حامل است که برای به انجام رساندن پرداخت، نیازی به شخص ثالث ندارد. اتر فقط به عنوان یک ارز دیجیتال عمل نمی کند بلکه به عنوان سوخت اپلیکیشن های غیرمتمرکز شبکه هم عمل می کند. اگر کاربری بخواهد چیزی را در یکی از برنامه های شبکه اتریوم تغییر بدهد، باید برای تراکنش خود کارمزدی پرداخت کند. سپس شبکه آن تغییر را اعمال می کند.

ارز دیجیتال اتر Ether

با افزایش مقبولیت شبکه اتریوم، از نظر تئوری ارزش اتر هم افزایش خواهد یافت. در بین اعضای جامعه ارزهای دیجیتال، به ارز دیجیتال شبکه اتریوم، همان اتریوم هم گفته می شود. اما در حقیقت نام آن اتر است. بنابراین اگر جایی «خرید اتریوم»، «تحلیل اتریوم» و … را دیدید، منظور همان اتر است.

استخراج ارز دیجیتال

به معاملات ارز های دیجیتال که در بسته های داده جمع می شوند، بلاک می گویند. پردازش به موقع این بلوک ها برای درستی انجام فرایند تراکنش ضروری است. با توجه به اینکه هیچ نهاد مرکزی وجود ندارد که همه  فرآیند پردازش را به درستی انجام دهد، کامپیوتر ها این مسئولیت را به عهده می گیرند. به این کار استخراج یا ماینینگ گفته می شود.

استخراج ارز دیجیتال

ماینینگ Mining ارز دیجیتال

بعد از آنکه دو نفر یک تراکنش ارز دیجیتال را انجام دادند، این تراکنش به عنوان یک معامله ثبت نشده در یکی از استخر های موجود در شبکه بلاک چین ذخیره می شود. این تراکنش در انتظار دریافت تاییدیه از سوی ماینر ها می ماند. ماینر ها از بین تراکنش های تایید نشده در استخرهای بلاک چین تعدادی را انتخاب می کنند. سپس عملیات کشف رمز را بر روی آنها اجرا می کنند. ماینر ها در ازای هر تراکنشی که بتوانند در بلاک های موجود در بلاک چین ثبت کنند، مبلغ مشخصی از ارز دیجیتال را به عنوان کارمزد دریافت خواهند کرد.

استخراج ارز دیجیتال را می توان با استخراج طلا مقایسه کرد. به این صورت که ارزهای دیجیتال در طراحی قوانین و مقررات شبکه (که پروتکل خوانده می‌شود) وجود دارند، همانند طلاهایی که در معادن وجود دارند اما هنوز قابل دسترسی نیستند یا که هنوز از دل خاک بیرون کشیده نشده‌اند.

فرآیند استخراج ارز دیجیتال

در اینجا فرایند ماینینگ یا اسخراج ارز دیجیتال را در ۷ مرحله برای شما شر می دهیم:

مرحله اول استخراج ارز دیجیتال

یک کاربر با استفاده از رمزارز های موجود در کیف پول خود معامله ای را انجام می دهد. در این تراکنش سعی می کند تا ارز دیجیتال یا توکن مد نظر خود را به شخص دیگری در شبکه ارسال کند.

مرحله دوم استخراج ارز دیجیتال

این تراکنش از طریق برنامه‌ کیف پول در استخر توزیع می شود. تراکنش در آن لحظه منتظر می ماند تا توسط یک ماینر، روی این بلاک چین انتخاب شود. تا زمانی که ماینری این معامله را انتخاب نکرده است، این تراکنش در «استخر تراکنش های تأیید نشده» منتظر می ماند.

این استخر، یک مجموعه از “معاملات تایید نشده” در شبکه است که در انتظار پردازش هستند. معاملات تأیید نشده، در استخرهای طبقه بندی شده‌ کوچک قرار می گیرند و معمولاً در یک استخر بزرگ جمع آوری نمی شوند.

مرحله سوم استخراج ارز دیجیتال

ماینرهای موجود در شبکه (که گاهی به آنها نود نیز گفته می شود) تراکنش ها را از این استخرها انتخاب میکنند و آنها را در قالب یک «بلاک» در می آورند. هر بلاک شامل مجموعه ای از معاملات (که در این لحظه شامل تراکنش های تأیید نشده است) و برخی داده اضافی دیگر مثل امضای دیجیتال، زمان سنج و … می شود.

مرحله سوم استخراج ارز دیجیتال

هر ماینر، بلاک معاملات خود را ایجاد می کند. چندین ماینر می توانند تراکنش مشابهی را انتخاب کنند و در بلاک خود قرار دهند.

برای مثال: دو ماینر A و ماینر B می توانند تصمیم بگیرند که تراکنش X را در بلاک خود قرار دهند. هر بلاکچین، حداکثر اندازه‌ بلاک خاص خود را دارد. برای مثال در بلاک چین بیت کوین، حداکثر اندازه بلاک، ۱ مگابایت است. ماینرها قبل از اضافه کردن تراکنش به بلاکشان، باید بررسی کنند که با توجه به تاریخچه بلاک چین،آیا این تراکنش برای اجرا واجد شرایط است یا خیر.

با توجه به سوابق موجود در بلاک چین اگر تراز کیف پول فرستنده‌ رمزارز از بودجه کافی برخوردار باشد، تراکنش معتبر تلقی می شود. سپس آن را می توان به بلاک اضافه کرد. هر چه هزینه تراکنش بالاتر باشد، پاداش بالاتری به ماینر ها می دهد. به همین دلیل معمولاً معامله ای که هزینه تراکنش بالایی داشته باشد را در الویت قرار می دهند.

نود چیست ؟

یکی از ویژگی های ارزهای دیجیتال که آنها را محبوب می کند، استفاده از بلاک چین های عمومی است. این نوع بلاک چین ها شفاف هستند. برای فعالیت یا خروج از آنها در آنها نیاز به اجازه گرفتن از مرکز یا نهادی نیست. مثلا شما می توانید آزادانه به شبکه بیت کوین، اتریوم و لایت کوین وارد شوید و نیاز ندارید که از شخص یا گروهی اجازه بگیرید. تنها کار لازم برای ورود به این شبکه ها، دانلود کردن کل بلاک چین این شبکه ها و اجرای یک فول نود است.

یک نود (Node) یا گره در شبکه ارز دیجیتال بیت کوین، کامپیوتری است که نرم افزار بیت کوین را اجرا می کند. همچنین با شرکت کردن در انتقال داده، به حفظ کار شبکه کمک می کند. هر کسی می تواند نرم افزار بیت کوین را رایگان دریافت کند. پس از دانلود کل تاریخچه تراکنش های بلاک چین (که در حال حاضر حجم آن به حدود ۲۰۰ گیگابایت می رسد) یک نود را اجرا کند. نود ها تراکنش های بیت کوین را اعتبارسنجی می کنند. سپس این معاملات را در شبکه مخابره می کنند.

استخراج ارز دیجیتال

بعضی از نود ها دارای شرایط ویژه ای هستند. به این نود ها «نود ماینینگ» می گویند. در ابتدای کار بیت کوین، همه نودها ماینر بودند. امروزه نود های ماینینگ با نود های اعتبارسنج متفاوت هستند. نود های ماینر دارای قدرت پردازش هستند. این نود ها تراکنش های بیت کوین را در بلاک‌ ها جمع آوری می کنند.

مرحله چهارم استخراج ارز دیجیتال

ماینرها بعد از انتخاب تراکنش ها و افزودن آن ها به بلاک خود، بلاکی از معاملات را ایجاد می کنند. برای اضافه کردن این بلاک به بلاک چین نیاز به یک امضا است. به این امضا اثبات کار یا “proof of work” نیز گفته می شود.اثبات کار با حل یک مسئله‌ بسیار پیچیده‌ ریاضی ساخته شده و برای هر بلاک از معاملات یکتا و منحصر به فرد است. هر بلاک یک مسئله‌ ریاضی متفاوت دارد.

در نتیجه هر ماینر روی یک مسئله متفاوت و مختص به بلاک خود، کار خواهد کرد. حل کردن هر کدام از این مسائل بسیار دشوار است. بطوری که برای حل این مسئله باید از قدرت محاسباتی بالا و برق بسیار زیادی استفاده کرد. به این عملیات فرایند ماینینگ می گویند.

مرحله پنجم استخراج ارز دیجیتال

هر ماینر پس از آنکه توانست اولین امضای واجد شرایط را برای بلاک خود پیدا کند، این بلاک و امضای آن را برای سایر ماینرها منتشر می کند.

مرحله ششم استخراج ارز دیجیتال

در این مرحله بقیه ماینرها باید صحت امضا را با استفاده از اطلاعات بلاک منتشر شده، تایید کنند. پس از این بررسی کنند که آیا هش خروجی با امضای موجود همخوانی دارد یا خیر. اگر تطابق داشته باشد، سایر ماینرها اعتبار آن را تأیید می کنند. درنتیجه این بلاک می تواند به بلاک چین اضافه شود.

در واقع، ماینرها به اجماعی می رسند که همگی با یکدیگر هم نظر هستند. ازاین رو به آن “الگوریتم اجماع” می گویند. در اصل امضا، اثبات کار ‌صورت گرفته و قدرت محاسباتی استفاده شده است. اکنون این بلاک می تواند به بلاک چین اضافه شود. سپس به تمام نود های دیگر در شبکه بلاک چین فرستاده می شود.

نود های دیگر نیز این بلاک را قبول می کنند. تا زمانی که تراکنش های درون بلاک به درستی با تراز های کیف پول فعلی (تاریخچه تراکنش) در آن مقطع زمانی مطابقت داشته باشند، آن را در داده های تراکنش خود ذخیره می کنند.

مرحله هفتم استخراج ارز دیجیتال

پس از اضافه شدن یک بلاک به زنجیره، هر بلاک دیگری که بعد ازآن اضافه می شود، برای آن بلاک “تاییدیه” به شمار می رود.

به عنوان مثال، یک بلاک چین دارای ۵۰۷ بلاک است و تراکنش شما در بلاک ۵۰۲ ثبت شده است. این به این معناست که تراکنشتان ۵ تاییدیه (۵۰۲ تا ۵۰۷) دارد.

این است که هر بار که بلاک دیگری پس ازبلاک شما افزوده شود، بلاک چین مجددا در خصوص تاریخچه تراکنش ( ازجمله تراکنش و بلاک شما ) به طور کامل به اجماع می رسد. به همین دلیل به آن تاییدیه گفته می شود.

درنتیجه گفته می شود که تراکنش شما ۵ بار توسط بلاک چین تایید شده است. این در واقع همان چیزی است که سایت “Etherscan” هنگام نشان دادن جزئیات تراکنشتان، به آن اشاره می کند.

هرچه تراکنش شما تاییدیه بیشتری بگیرد، آن بلاک عمیق تر در زنجیره قرار می گیرد. به همین دلیل تغییر آن برای هکرها بسیار سخت تر می شود. پس از اینکه یک بلاک جدید به بلاک چین اضافه شد، تمام ماینرها مجددا از مرحله سوم شروع می کنند و یک بلاک جدید از تراکنش ها را تشکیل دهند.

روش های استخراج ارز دیجیتال

به طور کلی برای انجام فرایند استخراج ارز دیجیتال از سه روش استفاده می شود. این روش ها عبارتند از:

  •  ماینینگ از طریق پردازنده مرکزی ( CPU )
  • ماینینگ از طریق پردازنده گرافیکی ( GPU )
  • ماینینگ از طریق تراشه های ای سیک ( ASIC )

هر کدام از این روش ها مزایا و معایب مخصوص به خود را دارد. ماینر با توجه به نوع فعالیت و نوع ارز دیجیتالی که می خواهد استخراج کند، می تواند از هر کدام از این روش ها استفاده کند.

ماینر ها برای انجام فرایند ماینینگ در هر کدام از روش های بالا، نیاز دارند تا به یک استخر ارز دیجیتال وصل شوند. یک استخر ارز دیجیتال، فضایی مجازی در بستر بلاک چین است. تمام معاملاتی که در انتظار دریافت تاییدیه از سوی ماینر ها و ثبت در بلاک ها می باشد، در استخر نگهداری می شوند. ماینرها برای استخراج یا به اصطلاح ماین کردن نیاز دارند به این استخرها وصل شوند. بعد از وصل شدن به استخر، یکی از تراکنش ها را انتخاب می کنند و اقدام به کشف رمز آن می کنند. در نهایت اقدام به ثبت این تراکنش در بلاک های موجود در شبکه بلاک چین می کنند.

استخراج ارز دیجیتال به صورت انفرادی یا استخر

ماینر ها به دو صورت ماینینگ را انجام می دهند: استخراج به صورت انفرادی و استخراج به صورت اشتراکی.

 استخراج به صورت انفرادی

استخراج انفرادی به دو صورت انجام می گیرد. به این شکل که یا فرد با استفاده از یک سیستم شخصی اقدام به تولید ارز دیجیتال کند؛ یا با استفاده از چندین کامپیوتر و سیستم شخصی این کار را انجام دهد. به این روش اصطلاحا استخراج از طریق مزرعه دیجیتالی گفته می شود .

استخراج به صورت اشتراکی یا روش استخر استخراج

در استخراج به صورت اشتراکی دو یا چند ماینر، که هر کدام دارای یک مزرعه دیجیتالی هستند؛ مزرعه های خود را به اشتراک می گذارند. سپس به طور مشترک به ماین کردن ارز دیجیتال مشغول می شوند. در نهایت نیز سود حاصل بین آنها تقسیم می شود.

زمانی که تعداد ماینر های یک شبکه افزایش یابد، سختی (Difficulty) آن نیز افزایش می یابد. در نتیجه حل معادلات ریاضی نیز سخت تر می شود. برای حل این مشکل، ماینر ها روش استخر استخراج (Mining Pool) را توسعه دادند. به این ترتیب می توانند با همکاری یکدیگر معادلات را حل کنند. با افزایش سختی شبکه، استخراج کنندگان به قدرت محاسباتی بیشتری نیاز دارند. اینگونه شانس دریافت پاداش خود را از شبکه حفظ می کنند.

استخر استخراج ارز دیجیتال چیست ؟ (Mining Pool)

استخر استخراج چیست ؟ (Mining Pool)

استخر استخراج (Mining Pool)، فضایی مجازی است که تعدادی از ماینرها یا به اصطلاح استخراج کنندگان در آن گرد هم آمده اند. در این فضا، ماینر ها قدرت پردازشی دستگاه های خود را با یکدیگر ادغام می کنند. اینگونه شانس خود را برای سود آوری در ماینینگ افزایش می دهند. به علت اینکه رقابت بر سر حل کردن مسائل پیچیده ریاضی در شبکه بیت کوین بسیار زیاد است؛ ماینرها قدرت پردازشی خود را در استخر استخراج متمرکز می کنند.

هر استخراج کننده به اندازه منابعی که در استخر ثبت می کند، پاداش دریافت می کند. هر چه منابع شما قدرتمند تر باشد، توان بیشتری برای محاسبات یک بلاک دارید. به همین دلیل عملیات محاسبات زود تر انجام می شود. نتیجه آن مشخص می کند که شما چه مقدار پاداش برای این محاسبات به شما تعلق گرفته است. در اصل شما قدرت و توان محاسباتی های خودتان را در استخر ها با دیگران به اشتراک می گذارید. در این صورت شانس شما برای دریافت کوین بیشتر می شود.

چرا عضو شدن در استخر استخراج مهم است ؟

گفتیم که زمانی که شما می خواهید ارز دیجیتال استخراج کنید، هم به صورت تیمی می توانید وارد یک استخر شوید و استخراج کنید، هم می توانید به صورت فردی به یک استخر متصل شوید و با انتخاب استخر شما و نفرات دیگر عملیات تایید تراکنش ها را انجام دهید.

استخر استخراج ارز دیجیتال چیست ؟ (Mining Pool)

اگر فردی به تنهایی و بدون پیوستن به یک استخر استخراج بخواهد ماینینگ کند، شانس او برای رسیدن به سود مناسب بسیار کم است. مگر اینکه از قدرت هش بسیار بالایی برخوردار باشد. یعنی قدرت هش شخص به تنهایی به اندازه یک استخر استخراج باشد. این موضوع لازمه هزینه بسیار بسیار بالایی است. به این ترتیب هیچ فردی نمی تواند به تنهایی اقدام به استخراج بیت کوین کند.

مجبوبیت بیت کوین و ارز های دیجیتال روز به روز بیشتر می شود. افراد زیادی برای جمع آوری ارز های دیجیتال تلاش می کنند. در نتیجه با وجود رقبای زیاد، شانس شما برای جمع آوری خیلی کم می شود. حتی ممکن است برای ماینری با قدرت پردازش پایین، این عمل سالها طول بکشد. به همین دلیل بهتر است به یک استخر استخراج متصل شوید. سپس در این استخر با ماینر های دیگر اقدام به استخراج نمایید. اینگونه شانس همه برای دریافت سود و پاداش بیشتر می شود.

سهام Shares

قبل از آنکه روش های پرداختی پاداش در استخر ها را شرح دهیم، ایتدا باید مفهومی به نام “سهام” یا “Shares” را توضیح دهیم.

سهام، واحد هایی هستند که صاحبان استخر را قادر می سازند که سهم هر ماینر را بر اساسی خاص محاسبه کنند. سهم ماینر ها را به نسبت توان محاسباتی که در استخر به اشتراک گذاشتند و بعضی مواقع بر اساس مدت زمان پیوستن به استخر محاسبه می کنند. در واقع استخراج کنندگان، نسبت به میزان قدرت پردازش خود در حل یک بلاک، سهام دریافت می کنند. در نهایت با توجه به تعداد سهامی که دریافت کردند، استخر پاداش آنها را پرداخت می کند. با توجه به میزان سهم، روش های پرداخت استخر متفاوت خواهد بود.

روش های پرداخت در استخر استخراج

استخر های استخراج شیوه های پرداخت سود متفاوتی برای استخراج کنندگان دارند. استخر های استخراج بزرگ معمولا یکی از روش های زیر را برای پرداخت سود به کاربران خود استفاده می کنند:

  • پرداخت نسبی یا متناسب (Proportional)
  • پرداخت به ازای سهم (Pay Per Share یا PPS)
  • پرداخت مبتنی بر امتیاز (Score-based)
  • پرداخت به ازای N سهم آخر (Pay Per Last N Shares یا PPLNS)

پرداخت نسبی

در این روش پرداختی، زمانی که یک بلاک توسط ماینر ها ساخته شود، با توجه به قدرت پردازش ماینر ها، استخر به آن ها پاداششان را پرداخت می کند. در روش نسبی، پاداش شما به نسبت سهم شما از قدرت پردازشی کلی، بلافاصله پس از استخراج یک بلاک، به حساب کیف پول تان واریز خواهد شد.

روش های پرداخت در استخر استخراج

پرداخت به ازای توان محاسباتی به اشتراک گذاشته شده یا PPS

همه استخر های استخراجی که از این روش پرداخت استفاده می کنند با توجه به توان محاسباتی که ما به اشتراک می گذاریم، مقدار مشخصی سهم برایمان در نظر می گیرند.  در این روش، صرف نظر از موفقیت آمیز بودن استخراج بلاک و بدون در نظر گرفتن درآمد استخر، سودی به شما تعلق خواهد گرفت.

پرداخت مبتنی بر امتیاز

 از این روش برای جلوگیری از تعویض استخر ها استفاده می شود. در این روش هر چقدر شما در آن استخر بمانید، بیشتر پاداش دریافت می کنید. در این روش بعد از استخراج دو بلاک پاداش ها برای ماینر ها واریز می شود.

پرداخت به ازای N سهم آخر

در این شیوه استخراج کننده ها با توجه به چارچوبی که از قبل تعریف شده، فقط در برابر سهم دریافت شده، پاداش می گیرند. در این روش علیرغم دیگر روش ها، به سهامی که بیرون از این چارچوب به دست بیاید، پاداش و سودی تعلق نمی گیرد. این چارچوب برای استخراج یک بلاک، مدت زمان مشخصی دارد. علاوه بر آن گویای آخرین سهام های اخذ شده در مدت زمان حل یک بلاک نیز می باشد.

مثلا N را ده میلیارد سهم در نظر می گیریم. پس از ایجاد یک بلاک، تنها ده میلیارد سهم آخر که به فرایند ماینینگ پیوسته اند، پاداش دریافت می کنند. توجه داشته باشید که N رقم مشخصی نیست اما، روش محاسبه آن ضریب ثابتی دارد که به سختی استخراج در استخر مربوط است.

به این روش “پرداخت به ازای شانس” نیز می گویند. به این دلیل که ماینر ها نمی توانند زمان درست پیوستن به استخر استخراج را پیش بینی کنند. در این روش اگر ماینر ها بتوانند سهم بیشتری در N سهم آخر کسب کنند؛ پاداش بیشتری نیز دریافت می کنند. در غیر این صورت پاداشی دریافت نمی کنند.

معیارهای انتخاب استخر استخراج ارز دیجیتال

مهم‌ترین معیارهای انتخاب استخر استخراج

برای فرایند ماینینگ استخر های زیادی هستند. همه استخر های ماینینگ به یک روش کار نمی کنند و هر کدام ویژگی های متفاوتی دارند. استخراج کنندگان زیادی در مورد انتخاب استخر استخراج دچار تردید می شوند. به همین علت فاکتور ها و ویژگی هایی وجود دارد که باید به آنها دقت کنید. در زیر بعضی از مهم ترین ویژگی های انتخاب را آورده ایم:

زیرساخت های خود را بررسی کنید

بهتر است این را بدانید که برخی از استخرها، تنها به ماینرهای خاصی اجازه اتصال می‌دهند؛ پس لازم است پیش از انتخاب استخر بررسی کنید که آیا تجهیزات شما با تجهیزات مورد قبول استخر همخوانی دارد یا نه. به عنوان مثال اسلاش پول (Slushpool) یکی از قدیمی ترین استخر های استخراج است. این استخر به دستگاه هایی که از کارت های گرافیک (GPU) یا پردازنده‌های مرکزی (CPU) برای استخراج بیت کوین استفاده می کنند، اجازه فعالیت نمی دهد. به این استخر تنها با دستگاه های ای سیک (ASIC) می توان متصل شد.

استخر استخراج ارز دیجیتال

برخی از استخرها، امکان اتصال با هر نوع اینترنتی را به کاربر نمی دهند. این استخر ها برای اتصال، سطح حداقلی تعیین کرده اند. برخی از استخر ها از همه پکیج های نرم افزاری ماینینگ پیشتیبانی نمی کنند. برای برخی استخر ها باید فقط از نرم افزار سازگار با آن استخر استفاده کنید. برخی دیگر خصوصی اند و هر ماینری نمی تواند عضو آنها شود. تعدادی دیگر کاربران بعضی کشور ها را تحریم کرده اند. برخی دیگر محدودیت در نرخ هش یا محدودیت در پرداخت و بازه های پرداخت و … دارند.

روش‌های پرداخت استخرها را به خوبی بشناسید

انتخاب روش پرداخت مناسب روی درآمد شما تاثیر زیادی می گذارد. به همین دلیل پیش از انتخاب یک استخر استخراج، از روش پرداخت آن مطلع شوید. از طرفی برخی استخر ها در مدت زمان مشخصی پاداش استخراج را به حساب ماینرها واریز می‌کنند. برخی استخر ها دارای محدودیت در پرداخت هستند و برخی دیگر سطح حداقلی برای برداشت دارند. ماینرها باید درباره روش پرداخت استخر استخراج ارز دیجیتال تحقیق کنند. چرا که مهم ترین عامل بر درآمد استخراج کنندگان، روش پرداخت است.

شفافیت استخر

اپراتور استخر استخراج ارز دیجیتال، موظف به انجام وظایف خاصی است. انجام این وظایف برای اطمینان از شفافیت و افزایش اعتماد بین اعضای استخر مورد نیاز است. برخی از استخرها متاسفانه از شفافیت زیادی ندارند. این استخر ها ماینرها را در جزییات فعالیت خود قرار نمی دهند.

به‌عنوان مثال چگونه یک ماینر متوجه عادلانه بودن نرخ هش در استخر شود؟ متوجه می‌شود، نرخ هشی که در این سطح از استخر اعلام شده عادلانه است؟ برای این موضوع استخر های استخراج کار های مختلفی انجام می دهند. مثلا نمایی از سیستم اطلاعاتی را به ماینر ها ارائه می کنند. ماینر ها باید به دنبال همچین شفافیتی در اطلاعات باشند و عضو استخر هایی که شفافیت بیشتری در کارهایشان دارند شوید.

نداشتن شفافیت کافی می تواند باعث هرگونه تخلف و دستکاری در آمار استخر شود. نداشتن شفافیت باعث می شود تا در صورت تخلف یا دستکاری در آمار، استخراج کنندگان متوجه آن نشوند. حتی ممکن است گاهی ضررهای جبران ناپذیری برای استخراج کنندگان همراه بیاورد. به همین دلیل استخراج کنندگان باید قبل از پیوستن به یک استخر، اطلاعات لازم و کافی درباره فعالیت های استخر بدست بیاورند.

کارمزد و هزینه استخر

کارمزد استخر یکی از مهم ترین ویژگی هایی است که ماینر ها برای انتخاب استخر باید به آن توجه کنند. میزان کارمزد استخر با درآمد ماینر ها رابطه عکس دارد. یعنی هر چه میزان کارمزد دریافتی یک استخر کمتر باشد، درآمد ماینرها افزایش پیدا می کند. کارمزد های استاندارد در محدوده یک درصد هستند.

کارمزد استخر های استخراج بین صفر تا چهار درصد از پاداش متغیر است. یعنی بعضی از استخر ها هیچ کارمزدی نمی گیرند. با این وجود باید به ساختار هزینه و پرداخت استخر توجه کنید؛ چرا که ممکن است هزینه های دیگری داشته باشند.

برخی استخر ها هیچ هزینه ای دریافت نمی کنند اما فقط برای زمان محدودی به شما خدمات می دهند. بعد از آن زمان شما ملزم به پرداخت هزینه و شارژ هستید تا بتوانید مدت زمان بیشتری در استخر بمانید. بعضر استخر های دیگر هزینه ثابت را جداگانه به عنوان کمک مالی یا “Donation” از شما بگیرند.

امنیت استخر استخراج

در سال های اخیر هکر ها و مجرمان سایبری برای سرقت بیت کوین اقدامات مختلفی انجام داده اند. همین موضوع باعث اهمیت امنیت استخر استخراج بیت کوین و دیگر ارز های دیجیتال شده است. استخراج کنندگان باید مطمئن شوند که استخر مورد نظرشان از امنیت بالایی برخوردار است و به راحتی قابل هک نیست. همچنین باید مطمئن شوند که استخر تقلب نمی کند و سرمایه آنها را بالا نمیکشد. اینکه استخر اتصال مطمئن ارائه می دهد یا اتصال باز دارد، مقاومت در برابر حملات DDoS با افزایش فعالیت ها و ایستادگی استخر در برابر آنها در صورت هک شدن از دیگر موارد مورد اهمیت است.

امنیت استخر استخراج ارز دیجیتال

بهترین روش، عضو شدن در استخر های استخراج قدیمی است که سابقه خوبی دارند. شما می توانید نظرات و بازخورد دیگر کاربران را نیز مطالعه نمایید. توجه کنید که همیشه و همه جا تعدادی کاربر ناراضی وجود دارد.

اندازه استخر استخراج

منظور از اندازه یک استخر استخراج، میزان ماینرهای آن است. در اصل منظور میزان قدرت پزداشی آن استخر است. استخرهای بزرگ دارای قدرت محاسباتی بالاتری هستند و احتمال بیشتری برای یافتن بلاک به طور منظم را دارند. این استخر ها در پرداخت منظم تر عمل می کنند و اعتبار بیشتری دارند. البته ممکن است میزان مبلغ پرداختی کمتری نسبت به استخر های کوچکتر داشته باشند. استخر های کوچک تولید بلاک مدت زمان بیشتری طول می کشد. در این استخر ها ممکن از پرداختی بیشتر داشته باشند اما، اعتبار کمتری دارند. همچنین پرداختی هایشان نامنظم است.

در بازه زمان طولانی، نرخ موفقیت در استخر های بزرگ و کوچک یکسان است. اما در اینجا بیشتر مورد اعتماد بودن و اعتبار استخر مد نظر است.

مکانیسم تقسیم وظایف

تقسیم کار بین ماینر ها در استخر های مختلف، متفاوت است. برای مثال در استخر A ماینر های قوی تر و در استخر B ماینر های ضعیف تری وجود دارند. روی سرور استخر A باید الگوریتمی اجرا شود که وظایف استخراج را به صورت مساوی بین ماینر ها پخش کند.

یکی از روش های معمول به اینگونه است که وظایف سخت تر را به استخر A و وظایف نسبتا آسان تر را به استخر B بدهند. اینگونه متوسط فرکانس های ارتباطی یکنواخت می شود. این فرکانس های ارتباطی متوسط، در شبکه، بین ماینر های مختلف با ظرفیت های مختلف در جریان است.

پیش از پیوستن به یک استخر ماینینگ، باید به مکانیزم سرور استخر در یکنواختی وظایف هش که بدون توجه به قدرت استخراج دستگاه شرکت کننده اختصاص داده می شود توجه کنید.

فرض کنید عضو استخری شدید که اولویتش بر اساس دستگاه های پرسرعت باشد. حتی اگر جدید ترین و سریع ترین ماینر درون استخر باشید، ممکن است فردا ماینر جدیدتر و قدرتمند تری وارد استخر شود و برتری شما را بگیرد. به همین دلیل توجه کنید که مکانیزم استخر مد نظرتان شانس برابری برای همه به وجود آورد.

نکاتی قبل از انتخاب یک استخر

هنگام انتخاب استخر استخراج (صرف نظر از ارز دیجیتال استخراج شده) نکات زیر را مد نظر قرار دهید:

  • تعداد شرکت کنندگان در استخر؛ این موضوع بر درآمد افراد تاثیر می گذارد.
  • پینگ تایم یا تاخیر: به زمانی که به خاطر زمان بر بودن انتقال داده ها از کامپیوتر کاربر به استخر رخ می دهد پینگ تایم می گویند. پینگ تایم به فاصله منطقه ای بستگی دارد. هر چه میزان پینگ کمتر باشد، تاخیر زمانی کمتر است؛ در نتیجه داده ها سریع تر منتقل می شوند. بین تغییرات بلاک در شبکه های ارز های دیجیتال مکث هایی وجود دارد. با پینگ بالا، رایانه کاربر اطلاعات بلاک قدیمی را مرور و استخراج خواهد کرد. به همین دلیل پینگ بالا مناسب نیست. معمولا یک پینگ مناسب حداکثر ۱۰ میلی ثانیه است.
  • اندازه حداقل پرداخت سود نباید خیلی زیاد باشد. اگر حداقل پرداخت سود خیلی زیاد باشد، ممکن است تا مدت زمان طولانی پرداخت انجام نشود.
  • استخرهای زیادی وجود دارند که کلاهبردار هستند یا بخش زیادی از درآمد را برای خودشان بر می دارند. کاربران باید قبل از ملحق شدن به استخر، در مورد اعتبار آن اطلاعات کسب کنند.
سختی شبکه یا سختی استخراج ارز دیجیتال

سختی شبکه یا سختی استخراج چیست ؟

افرادی که به دنبال استخراج بیت کوین یا دیگر ارز های دیجیتال هستند، ابتدا باید یک دوران آموزشی مقدماتی را بگذرانند. برای استخراج رمز ارز همیشه به سخت افزار، نرم افزار، برق و یک ابزار ماینینگ نیاز دارید. یک جنبه از استخراج رمز ارز، “سختی” انجام ماینینگ در هر زمان مشخص است. این سختی ماهیت کار استخراج را عوض نمی کند. بلکه پیچیدگی و سختی استخراج در دل ساز و کار است که ما آن را مشاهده نمی کنیم.

پیش از همه سختی جهانی بلاک؛ ایجاد هش از بلاک های معتبر باید در زمانی کمتر از سختی جهانی بلاک اتفاق بیفتد. فاکتور دوم شمار افرادی است که در شبکه سرگرم استخراج هستند. فاکتور سوم که می تواند وجود داشته باشد، “سختی مشترک” در استخرهای استخراج است که آنها برای رمز ارزهای گوناگون تعریف می کنند.

سختی شبکه چیست ؟

افرادی که در دنیای ماینینگ ارز های دیجیتال سرمایه گذاری می کنند، باید مفهوم سختی استخراج را بدانند و آن را مد نظر قرار دهند. با گذشت زمان و افزایش تولید بلوک ها در شبکه و افزایش تعداد ماینر ها در تامین هش پاور شبکه، درآمد حاصل از استخراج کاهش می یابد. اولین ماینر هایی که به دنبال استخراج یک ارز دیجیتال جدید می روند، کوین های زیادی را ماین می کنند. زیرا ارز دیجیتال جدید در ابتدای راه است و میزان سختی ماینینگ آن کم است. البته همیشه باید چارت های ارز ها را چک کنیم تا ببینیم استخراج کدام کریپتوکارنسی در چه زمانی سود آور است و کدام یک نیست.

سختی شبکه (Network difficulty) میزانی است که تعیین می کند چه مدت طول می کشد تا استخراج کنندگان بتوانند بلوک های جدید تراکنش ها را به شبکه بلاک چین اضافه کنند. این میزان سختی، هر ۲ هفته یک بار به روز می شود. به دلیل اینکه مطمئن شود که به طور میانگین هر ۱۰ دقیقه یک بلوک به بلاکچین اضافه شود. کاهش و افزایش تعداد ماینر ها در میزان تولید ارز دیجیتال تاثیر زیادی دارد. بنابراین انعطاف پذیری شبکه در مقابل میزان استخراج بسیار حائز اهمیت است.

سختی شبکه در ماینینگ

سختی شبکه، برای نشان دادن چگونگی یافتن هش پایین تر از هدف تعیین شده قابل استفاده است. شبکه بیت کوین یک سختی شبکه جهانی نیز دارد. بلوک های معتبر باید یک هش زیر این هدف داشته باشند. استخرهای معدن همچنین سختی مشارکت در استخر اختصاصی دارند که در حد پایینی از مشارکت تنظیم شده است.

اگر سختی تغییر نکند، با افزایش تعداد ماینر های شبکه، زمان افزوده شدن بلوک های جدید به بلاک چین کمتر می شود. حتی ممکن بود این زمان به چند ثانیه هم برسد. با بالا رفتن سختی، ماینرها به سخت افزار های قدرتمند تری نیاز پیدا می کنند تا بتوانند در همان سطح به استخراج ادامه دهند. به همین دلیل سیستم های CPU، GPU و FPGA کارایی‌ خود برای استخراج را سال ها پیش از دست دادند و دستگاه های قدرتمند ای سیک (ASIC) جایگزین آنها شدند.

سختی استخراج در بیت کوین

سختی ماینینگ در بیت کوین هیچ سقفی ندارد. این سختی ‌می تواند تا جایی بالا برود که همه بیت کوین ها استخراج شوند. پیش بینی شده که در سال ۲۱۴۰ این اتفاق می افتد. از طرفی، فاکتور سختی می تواند در مقایسه با تعداد بلاکی که تا کنون ایجاد شده جهش های بسیار بزرگتری پیدا کند. افزایش ۱۵ درصدی سختی در بیت کوین چیز عجیبی نیست. البته برای ماینر هایی که سخت افزار های خود را قوی تر نمی کنند، این موضوع بسیار اهمیت دارد.

سختی ماینینگ در بیت کوین همیشه رو به بالا نیست. بلکه ممکن است پایین هم برود. البته بسیار بعید است که این پایین رفتن بیشتر از ۲ بار در سال اتفاق بیفتد. سختی استخراج از تاریخ ۱۱ جولای ۲۰۱۵ تاکنون فقط ۵ بار کاهش داشته است.

روش محاسبه سختی استخراج

با استخراج هر ۲۰۱۶ عدد بلوک، سختی شبکه تغییر می کند. استخراج هر بلاک هم که حدود ۱۰ دقیقه طول می کشد، برای تغییر کردن سختی شبکه باید ماینر ها ۲۰۱۶ تا ۱۰ دقیقه زمان صرف کنند تا سختی عوض شود. این زمان برابر با دو هفته است. هر قدر که تعداد استخراج کنندگان بیشتر شود، سختی شبکه نیز بیشتر می شود.

افراد عادی نیازی به دانستن نحوه محاسبه سختی استخراج ندارند اما، برای بسیاری از افراد این موضوع بسیار مهم است. نحوه محاسبه به ترتیب زیر است:

گفیتم که زمان تغییر سختی شبکه تقریبا ۲ هفته یک بار است. یعنی ۲ هفته طول می کشد تا ۲۰۱۶ بلوک به بلاک چین اضافه شود. یعنی حدودا ۲۰۱۶۰ دقیقه زمان لازم است. اگز ماینر ها بیشتر شوند، سرعت استخراج هم بیشتر می شود، پس این زمان کاهش پیدا می کند.

اگر زمان جدید را با حرف x نشان دهیم، میزان افزایش یا کاهش سختی شبکه از فرمول زیر محاسبه می شود:

۲۰۱۶۰÷ x= سختی شبکه جدید.

هش و فرآیند هشینگ چیست ؟

بیشتر افراد برای گذرواژه یا پسورد خود از فرآیند هشینگ استفاده می کنند. برای مثال، وقتی یک آدرس ایمیل و رمز عبور برای خود ایجاد می کنید، وبسایت ارائه دهنده ایمیل احتمالا پسوردتان را به همان شکل ذخیره نمی کند. بجای این کار رمز عبور شما را با یک الگوریتم هشینگ اجرا می کند و سپس هش رمز عبور شما را ذخیره می کند. به این ترتیب برای وارد شدن به ایمیلتان، هربار که رمز عبور خود را وارد می کنید، آن سایت پسورد شما را به هش تبدیل میکند. سپس آن را با هش ذخیره کرده مقایسه می کند. اگر هر دو هش کاملا با هم مطابقت داشته باشند، شما می توانید وارد ایمیلتان شوید.

هر شخص و گروهی می توانند آزادانه عملیات ماینینگ یا استخراج را انجام دهند. پایه و اساس کار استخراج ارزهای دیجیتالی، حل کردن یک مسئله پیچیده و دشوار به نام “هش” برای هر بلاک است. زمانی که پاسخ آن را پیدا کنند، معاملات موجود در بلاک تایید می شوند. ماینر ها برای پیدا کردن هش هر بلاک، از روش حدس و خطا استفاده می کنند.

هش و فرآیند هشینگ

هش چیست ؟

هش حاصل تابعی به نام تابع هش (Hash Function) است. هش یک تابع یک طرفه است که داده را می گیرد و آن را به شکل رشته عباراتی با طول و حجم ثابت تبدیل می کند. در بحث ارز های دیجیتال، داده های ورودی همان تراکنش ها و معاملات افراد مختلف است. توابع هش به علت یک طرفه بودن، امکان رسیدن به داده اولیه از طریق خروجی را تقریبا غیر ممکن می کنند.

سیستم رمز نگاری شبکه های بلاک چین بسیار پیچیده است که امنیت شبکه را تامین می کند. فرآیند هشینگ، داده های ورودی هر بلاک را به زنجیره ای تصادفی از اعداد و حروف تبدیل می کند. استخراج کنندگان در این عملیات پیچیده را انجام می دهند و سپس پاداش خود را دریافت می کنند. فرآیند هشینگ از مبانی اصلی و پایه ای بلاک چین است که در ادامه بیشتر با آن آشنا می شویم.

هش کردن (هشینگ) چیست ؟

استفاده از توابع ریاضی برای تولید یک رشته عبارات به طول و حجم مشخص از داده های ورودی را هشینگ یا هش کردن می گویند. به زبان ساده تر، در فرآیند هشینگ شما می توانید یک داده به تابع هش داده و یک رشته از اعداد و حروف به عنوان خروجی تحویل بگیرید.

در فرآیند هش کردن، داده های ورودی مثل اعداد، حروف، تصویر و … را به یک عملگر ریاضی می دهند و یک خروجی رمز گذاری شده تحویل می گیرند. به این عملگر ریاضی “تابع هش” (Hash Function) می گویند. به تابع هش، “تابع درهم ساز” نیز می گویند. خروجی تابع هش، هش نام دارد و به فرآیند هش کردن، هشینگ می گویند.

هشینگ یکی از راه حل های افزایش امنیت در پیام رسانی است. با استفاده از هشینگ می توانید پیام خود را فقط برای یک شخص خاص ارسال کنید. با استفاده از فرمول هش را تولید می کنند و اینگونه در امنیت عملیات انتقال را در برابر هکر ها و مجرمان سایبری تامین می کنند.

تفاوت هش و رمز نگاری

از هشینگ برای تایید تایید درستی محتوا و از رمزنگاری برای حفظ امنیت و محرمانه ماندن داده ها و اطلاعات استفاده می شود.در فرآیند رمز نگاری، برای رسیدن به متن اصلی و عادی، باید کلید خصوصی را در اختیار داشته باشند. این به این معناست که رمز نگاری یک فرآیند دو طرفه است و شامل رمز گذاری و رمز گشایی می باشد. اما هشینگ اینگونه نیست. هشینگ یک عملکرد یک طرفه است که یک متن ساده را به هش منحصر به فردی تبدیل می کند. این عملیات غیر قابل بازگشت بوده و رسیدن به متن اصلی از طریق هش تقریبا غیر ممکن است. فرآیند هشینگ و رمز نگاری در عین متفاوت بودن، شباهت هایی هم دارند. هشینگ و رمز نگاری، هر دو در کنترل داده ها، اطلاعات و پیام ها در سیستم های محاسباتی نقش بسیار مهمی دارند. هر دوی این فرآیند داده ها را به فرم دیگری تغییر می دهند.

فرآیند هشینگ چگونه است ؟

اکنون بررسی می کنیم که فرآیند هش کردن یا به اصطلاح هشینگ چگونه انجام می گیرد.

هر فرد متخصص در ریاضیات و علم رمز نگاری، می تواند با استفاده از آنها یک تابع هش بسازد. در حال حاضر توابع هش زیادی وجود دارند و به روش های مختلفی ساخته می شوند. در اینجا برای نمونه نحوه کار الگوریتم SHA-256 را توضیح می دهیم. این الگوریتم از پرکاربردترین و معروف ترین توابع هش دنیاست.

توابع هش معتبر، هر مقدار ورودی را تبدیل به یک رشته متنی با طول ثابت می‌کنند.

فرآیند ماینینگ در بلاکچین بیت کوین با استفاده از یک سری توابع هشینگ SHA-256 صورت می گیرد. امروزه از فرایند هشینگ برای نوشتن معاملات جدید، زمان گذاری برای آنها و اضافه کردن آنها به بلوک قبلی در بلاکچین ارز های دیجیتال استفاده می شود. بعد از اینکه یک بلوک از معاملات به زنجیره بلوک ها اضافه شد و بین اپراتور نود های متفاوت اجماع به وجود آمد، دیگر معکوس کردن فرآیند تقریبا غیر ممکن می شود. این موضوع به این دلیل است که فرآیند هشینگ، یک فرآیند یک طرفه است. به همین دلیل فرآیند هشینگ برای حفظ یکپارچگی در بلاکچین بسیار مهم و حیاتی است.

الگوریتم هش

این عبارت را در نظر بگیرید:

“c017dcaadb04d44b6012b2a055786c77”

این عبارت در در نظر شما هیچ معنا و مفهومی ندارد. بهتر است بدانید که این رشته عبارت، هش غزل ۱۸ ویلیام شکسپیر است که از معروف ترین اشعار اوست. عبارت زیر یکی از معروف ترین هش هاست:

“e10adc3949ba59abbe56e057f20f883e”

این عبارت شکل متفاوت پسورد “۱۲۳۴۵۶” است. این عدد برای انتخاب پسورد جزو خطرنا کترین و قابل حدس ترین پسورد دنیاست. هر دوی عبارات بالا که شامل اعداد و حروف هستند یک هش به حساب می آیند.

کلمه Hashing در آشپزی به معنای خرد کردن و سپس مخلوط کردن یک چیز است. در علوم کامپیوتر هم تقریبا به همین معنا است. به اینگونه که یک کامپیوتر، داده ای را بدون توجه به طول و حجمش دریافت می کند، با استفاده از فرمول ها و الگوریتم های ریاضی آن را خرد کرده و مخلوط می کند. نتیجه این عمل همیشه دارای طول ثابتی است و به اندازه ورودی بستگی ندارد. به همین دلیل در ۲ عبارت بالا، طول هش غزل چهارده خطی شکسپیر و هش عدد ۱۲۳۴۵۶ به یک اندازه بود.

هر محتوای دیجیتال در عمل و در پایین ترین سطح، از اعداد ۰ و ۱ تشکیل شده است. به همین دلیل می توان از هر نوع محتوای دیجیتال مانند سند، فایل تصویری، فایل صوتی و هر محتوای دیجیتال دیگری یک هش تولید کرد.

فرمول های زیادی برای تولید هش و هش کردن وجود دارد. توابع هر کدام مقادیر ورودی را به شکل های متفاوتی خرد و مخلوط می کنند. همین علت متفاوت بودن خروجی های یک ورودی در هش های متفاوت است. طول خروجی هشینگ بسته تابع استفاده شده، متفاوت است. به خروجی هشینگ هش می گویند. برخی هش ها طول بسیار زیادی دارند. مثلا تابع SHA-512 دارای خروجی با ۱۲۸ کاراکتر (۵۱۲ بیت) است.

کد هش چیست ؟

هش مانند یک اثر انگشت برای محتوای دیجیتال است. به این دلیل که یک ورودی را هرچقدر هم به تابع هش بدهیم، فقط و فقط یک خروجی تولید می شود که مخصوص همان ورودی است و هیچ تغییری در خروجی به وجود نمی آید. به مثال زیر توجه کنید :

غزل ۱۸ شکسپیر دارای ۱۴ خط است. اولین خط از این غزل جمله “Shall I Compare Thee To a Summer’s Day” است. هش کل این غزل “c017dcaadb04d44b6012b2a055786c77” می شود. حال اگر فقط کلمه “Summer” در خط اول را به کلمه “Winter” تغییر دهیم، هش کل غزل به هش زیر تغییر می کند:

“ab7b6da7342ea2599198c3ba3e884b55”

حتی عوض کردن بزرگی و کوچکی یک حرف در تغییر هش تاثیر دارد. مثلا اگر کلمه Summer را به summer تغییر دهیم، هش آن نیز تغییر می کند. همین موضوع نشان دهنده این است که هش یک اثر انگشت برای محتوای دیجیتال است. برای درک بهتر در زیر هش دو کلمه “Binance” و “binance” را که از تابع SHA-256 به دست آمده را می بینید:

هش کردن در ارز دیجیتال

انواع توابع هش

در اینجا می بینید که طول هش هر دو کلمه در تابع SHA-256 دارای ۶۴ کاراکتر و ۲۵۶ بیتی است. این طول و حجم ربطی به داده ورودی نداشته و همیشه همین اندازه است. حال اگر این دو کلمه را در تابع هشینگ SHA-1 وارد کنیم، طول داده خروجی آن تغییر می کند. هش ها در این تابع ۱۶۰ بیتی هستند که کوتاهتر ازهش های تابع SHA-256 می باشند.

هش در ارز دیجیتال

سه حرف SHA که ابتدای نام این توابع هشینگ است کوتاه شده کلمات Secure Hash Algorithms است که به معنای الگوریتم های هش امن هستند. این الگوریتم ها مجموعه ای از توابع هش رمز نگاری هستند که الگوریتم های SHA-0 و SHA-1 را همراه با گروه های SHA-2 و SHA-3 در بر دارند. برای مثال الگوریتم های SHA-256 و SHA-512 جزو گروه SHA-2 هستند. در حال حاضر تنها گروه های SHA-2 و SHA-3 امنیت دارند.

تابع هش رمزنگاری

توابع هش رمز نگاری نوع خاصی از توابع هش هستند که قابلیت های بی نظیری دارند. این نوع هش به دلیل ویژگی های بی همتای خود برای سنجش هویت و برقراری امنیت بسیار عالی است. به این توابع هش به اصطلاح “اثر انگشت دیجیتال” می گویند. به همین دلیل برای ساخت امضا های دیجیتال و صحت سنجی استفاده می شود. یک تابع هش رمز نگاری امن باید دارای ویژگی های زیر باشد:

۱- قطعی و معین بودن

توابع هش برای یک ورودی مشخص، فقط یک خروجی ثابت و مشخص می دهد. اینکه شما چند بار و یا در چه زمانی ورودی را به تابع هش داده باشید هیچ تاثیری بر خروجی هش ندارد. این یکی از قابلیت های بسیار مهم این توابع است که باعث می شود ردیابی و پیگیری اطلاعات غیرممکن نباشد.

برای مثال کلمه “سلام” را در نظر بگیرید.این کلمه را هر چند بار هم که در تابع هش وارد کنیم فقط یک خروجی ثابت تحویل می دهد.

۲- محاسبه سریع

سرعت در توابع هش بسیار مهم است. اگر تابع هش نتواند هش ورودی را به سرعت محاسبه کند، ناکارآمد خواهد بود.

۳- یک طرفه بودن تابع

همانطور که گفتیم توابع هش رمز نگاری، یک طرفه هستند. یعنی برای ورودی، خروجی ها به راحتی محاسبه می شوند اما، با در دست داشتن خروجی، به دست آوردن ورودی تقریبا ناممکن است. دقت داشته باشید که گفتیم تقریبا ناممکن است. با ذکر مثال این موضوع را شرح می دهیم:

فرض کنید که اعدادی بین ۱ تا ۶ داریم. یکی از این اعداد را بصورت تصادفی انتخاب کرده و هش می کنیم. حال با در دست داشتن هش، چگونه می توانید عدد اصلی را تعیین کنید؟ گفتیم که تابع هش، همیشه ثابت و معین است. تنها راه حل این است که هش اعداد ۱ تا ۶ را بدست بیاورید و با هش قبلی مقایسه کنید. اینگونه می توانید عدد اصلی را پیدا کنید.

خب این روش برای زمانی که تعداد داده ها کم است قابل اجرا است. اما زمانی که حجم بزرگی از داده ها را داشته باشید، این عمل بسیار بسیار دشوار می شود.

پیدا کردن ورودی با استفاده از هش خروجی

مثلا اگر یک هش ۱۲۸ بیتی داشته باشید، تنها راه پیدا کردن داده ورودی با استفاده از هش خروجی، روش “جستجوی جامع” است. به این روش “جستجوی خام و بی خردانه” (brute-force method) هم می گویند. یعنی شما تمام داده ها را امتحان می کنید و خروجی را با هش مورد نظر مقایسه می کنید. این عمل را تا جایی انجام می دهید که هش بدست آمده با هش اولیه مطابقت داشته باشد.

استفاده از روش جستجوی جامع

حال ببینیم در صورت استفاده از این روش جستجوی جامع با چه احتمالاتی روبرو هستیم:

در بهترین حالت ممکن، شما در اولین تلاش خود جواب را پیدا می کنید. برای رخ دادن این اتفاق، شما باید خوش شانسترین انسان در کل دنیا باشید. احتمال این اتفاق به قدری دور از ذهن است که تقریبا صفر در نظر گرفته می شود.

در بدترین حالت شما در آخرین تلاش خود پاسخ را پیدا می کنید. یعنی تعداد تلاش های شما باید تعداد (۱-۱۲۸)^۲ باشد. این عدد به قدری بزرگ است که با کامپیوتر هم صدها سال وقت لازم است.

اگر هم بخواهیم حد وسط را محاسبه کنیم؛ ینی پاسخ را در اواسط تلاش هایمان به دست بیاوریم. در این صورت تعداد تلاش هایمان در حدود ۲/(۱۲۸)^۲ می شود. این عدد همان (۱۲۷)^۲ است. چیزی در حدود ۳۸^۱۰*۱.۷. این عدد هم به قدری بزرگ است که با کامپیوتر های امروزی صدها یا حتی هزاران سال طول می کشد تا پاسخ را پیدا کنید.

با توجه به گزینه های بالا، احتمال پیدا کردن ورودی وجود دارد. اما به قدری پروسه طولانی و زمان بری است که عملا قابل انجام نیست.

۴- هر تغییر در ورودی، هش را به طور کامل تغییر می دهد

گفتیم که برای هر ورودی یک هش یکتا وجود دارد و هر تغییری در ورودی، هش را به کلی تغییر می دهد. حتی اگر تغییر بسیار کوچک باشد. همی توانید به مثال کلمه Binance و binance مراجعه کنید. همچنین هش زیر از عبارت “سلام” و “سلام.” را مشاهده نمایید. تنها یک نقطه بعد از کلمه “سلام” اضافه شده است. این موضوع به این علت است که در درستی کلمات عبور و داده های حیاتی زیادی استفاده می شود و امنیت در این موارد بسیار مهم است. این ویژگی در ارز های دیجیتال باعث غیر قابل تغییر بودن بلاک چین می شود.

هش سلام در ارز دیجیتال

۵- مقاوم در برابر تصادم

هر ورودی باید هش منحصر به فرد خود را داشته باشد. مثلا A و B دو ورودی متفاوت هستند. اگر هش خروجی این دو ورودی (H(A و (H(B باشد، غیرممکن است که این دو هش با هم برابر باشند. اگر این دو هش یکسان باشند، پس A و B هم با هم برابر و یکسانند.

ما در این مقاله تلاش کردیم تا شما را با ارز دیجیتال و مفاهیم وابسته به آن آشنا کنیم. البته مبحث ارز دیجیتال بسیار گسترده تر از چیزی است که در اینجا توضیح دادیم. امروزه ارز های دیجیتال زیادی معرفی شده و در حال استخراج هستند. در قسمت نظرات، سوالات و پیشنهادات خود را با ما در میان بگذارید. ما را در دیگر مقالات همراهی کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.